Hakkımda
25 Nisan 1979 yılında Ankara’nın Beypazarı ilçesinde dünyaya geldim. O günden beri de gitmedim hiç. Gitmek de istemiyorum hayatın tadını çıkarmadan.
Babacığım emekli matematik öğretmeni, anneciğim ev hanımıydı, şimdi cennette. 5 kız kardeşiz. En küçükleri benim. Bu yaşımda bile hala en küçük olma şımarıklığını bana yaşatma jestini sürdüren, birbirinden güzel ve iyi 4 tane ablacığım var. Emel, Sevgi, Sevinç ve Rahşan. Emel Ablam ve Rahşan Ablam eczacı. Sevgi Ablam bankacı. Sevinç Ablam da hemşire. Onları en belirgin özellikleriyle birer cümle ile tanıtmak isterim;
Emel; hayat yetişemez O’nun enerjisine.
Sevgi; tanıdığım en dürüst ve çalışkan insandır O.
Sevinç; Tanrısal bir yaratıcılık bahşedilmiş O’na.
Rahşan; sesinde eşsiz bir huzur bulursunuz.
Onlar olmadan nefes bile alamam…
Ankara’da Çayırhan İlköğretim Okulu’nda okudum ilk 4 sınıfı. 5. sınıfta (1989) İstanbul’a taşındık. İşte o zamandan beri bir İstanbul Romantiğiyim, Buket Uzuner’in tasvir ettiği cinsten…
Lisede hayatımın hem en güzel yılları, hem de hiç hatırlamak istemediğim yatılı okul yılları geçti. Oradan kalbimde kalan tek güzellik, arkadaşlığın sıcaklığı. İki öğretmene duyulan sonsuz saygı ve sevgi.
Gelelim üniversiteye… Çocukluğumdan beri “Bilgisayar Uzmanı olacağım” dermişim ki oldum. Ege Üniversitesi Bilgisayar Programcılığı 2000 senesi mezunlarından biriyim. İzmir’i sevemedim İstanbul’dan sonra yavan geldiğinden. İzmir’de 3 sene, arkadaşlarımın taktığı istanbullu lakabının hakkını vererek yaşadım. Sevgi Ablam’la doluydu hayatımın en taze ve enerjik yılları. Ne güzeldik bilemezsiniz… Annemin kokusu vardır onda. Hele o yıllarda öyle buram buram yaşadım o güveni.
Velhasıl önce E-net, sonra E-dizayn, Temsa, Denker, Intertech, Exepto, Bimsa, Uniteam derken şimdi Elsys’te çalışıyorum. Buraya şunu şunu yapıyorum demek manasız olduğundan, sadece iyi bir danışman olduğumu söyleyerek konuyu kapatacağım.
Bu kadar yeter sanıyorum. Daha anlatacak çok şey var. Ama okumakla olmaz. Yaşamak lazım…
